 |
| Het werden toch Woodybags, geen mooie wollen deken. |
In het blog item "Hemelse attentie" van 4 november 2011 haalde Trinke het al aan.
Ik heb een neus voor leuke geschenken. Dat klopt. Ik word er hebberig
van. Leuke hebbedingetjes om weg te geven. Liefst met een leuke boodschap of achterliggende gedachten. Best
een rare eigenschap en ook een dure hobby. Ik kan het niet helpen.....het is
een vorm van koopverslaving. Maar het is vooral de voorpret van het weggeven.
Zo zoek ik deze attenties al jaren, en met succes moet ik zeggen, voor Van der Sijde Hout, en sinds 2011 ook voor Buitenpaards. Gewoon zomaar, omdat het kan en omdat ik er lol aan beleef. Vorig jaar werd ik hiervoor nog door een reclameman op de vingers getikt. "Je kunt dit niet doen, zonder een tegenprestatie te willen hebben, er moet iets tegenover staan!", zei hij. "Wat een bull!", dacht ik toen. Gisteren kreeg ik inderdaad een mail van een relatie dat ik bij het aanvragen van een offerte, een Ipod cadeau zou krijgen. In het offertestadium al, niet eens na opdracht!!? Sommige bedrijven zullen ongetwijfeld resultaat boeken met allerlei "like & share" acties maar ik krijg er toch een beetje...ehe...uitslag van. Nee, dit past niet bij mijn hartcore gedachten. Kom op! Het is gewoon een redelijk onschuldige afwijking van mij. Laat mij nou lekker iets weggeven zonder wat terug te verwachten.
Zo zoek ik deze attenties al jaren, en met succes moet ik zeggen, voor Van der Sijde Hout, en sinds 2011 ook voor Buitenpaards. Gewoon zomaar, omdat het kan en omdat ik er lol aan beleef. Vorig jaar werd ik hiervoor nog door een reclameman op de vingers getikt. "Je kunt dit niet doen, zonder een tegenprestatie te willen hebben, er moet iets tegenover staan!", zei hij. "Wat een bull!", dacht ik toen. Gisteren kreeg ik inderdaad een mail van een relatie dat ik bij het aanvragen van een offerte, een Ipod cadeau zou krijgen. In het offertestadium al, niet eens na opdracht!!? Sommige bedrijven zullen ongetwijfeld resultaat boeken met allerlei "like & share" acties maar ik krijg er toch een beetje...ehe...uitslag van. Nee, dit past niet bij mijn hartcore gedachten. Kom op! Het is gewoon een redelijk onschuldige afwijking van mij. Laat mij nou lekker iets weggeven zonder wat terug te verwachten.
Maar eerlijk is eerlijk. Ik vind inmiddels ook dat ik te
veel troep om me heen heb verzameld. We komen om in de spullen en worden wij er nou echt gelukkiger van? Nee, het is juist heel hip om spullen te
delen, uit te ruilen of uit te dunnen. Daarnaast droogt het budget voor nieuwe relatiegeschenken
razendsnel op wanneer er op de kosten gelet moet worden. Eerst dacht ik nog,
nou dan is de lol van mijn werk er wel af. Geen krenten meer in de pap. Gelukkig ontdekte ik al snel de creatieve variant. Geef weg wat je hebt en zelf nooit gebruikt of niet
nodig hebt! Zo had ik dus ook stellig het plan om mijn bijna nooit gedragen
paardendeken van puur wol, mét logo van Van der Sijde Hout, te sponsoren
tijdens de dressuurdagen van De Cavalier. Oppoetsen, leuk inpakken en stempel
"reclycling is cool" erop! Hoe stoer, verstandig en hoe 2013 is dat!
Maar toen ik die paar haartjes van Soof er af stond te borstelen, vond ik het
plots toch een heel morbide idee.... Ga ik echt iemand blij maken met een deken
van mijn dode paard? Ik durfde het niet... Nee, dat is lekker stoer. Toch maar een variant gevonden in de vorm van Woodybags met....inderdaad, leuke hebbedingetjes die we nog hadden en waar we vast iemand anders nog een plezier mee konden doen. Missie alsnog geslaagd.
Maar vorige week had ik een zwak moment. Ik viel terug in mijn oude gewoonte of liever gezegd verslaving. Ik heb weer een doos vol,
leuke, kleurige, volkomen maatschappelijk nutteloze...."hebbedingen"
gekocht. Ja, ik had er weer een neus voor, letterlijk, want hier zit ook nog
een luchtje aan...maar daarover later meer.
