Cool of Morbide?



Het werden toch Woodybags, geen mooie wollen deken.

In het blog item "Hemelse attentie" van 4 november 2011 haalde Trinke het al aan. Ik heb een neus voor leuke geschenken. Dat klopt. Ik word er hebberig van. Leuke hebbedingetjes om weg te geven. Liefst met een leuke boodschap of achterliggende gedachten. Best een rare eigenschap en ook een dure hobby. Ik kan het niet helpen.....het is een vorm van koopverslaving. Maar het is vooral de voorpret van het weggeven.

Horse, or no Horse....that's the question!

Te groot? Te klein? Of toch maar paarden tekenen....?

Sinds enkele weken ben ik paardrijloos. En dat doet wat met je. Het voelt op zijn minst alsof ik vele uren van de dag met mijn ziel onder mijn armen loop. Logisch als je je bedenkt dat ik de overtuiging heb dat mijn paarden (en Sancho in het bijzonder) vele jaren mijn ziel gedragen hebben. De verleiding is dan ook groot om óf uren te besteden aan Marktplaats, op zoek naar een nieuwe zielsdrager, óf gewoon in volle "emo" de Soofmobiel te starten en naar Spanje af te reizen waar paarden, naar ik net op Facebook ontdekt heb, staan te wachten om opgehaald te worden door mensen zoals ik met een teer zieltje en een groot paardenhart.

Aangenaam kennis te maken

Vandaag was de tweede dag van Michael Hamerslag op locatie. Een mooie zonnige dag. Ik had de eer om bij aankomst met Sander kennis te maken, die met zijn border collie voor een behandeling bij Michael kwam. Sander en ik zijn dan wel geen buren maar wonen toch hemelsbreed maar een kilometer of zo bij elkaar vandaan. Toch kennen wij elkaar niet. Hoe leuk is het dan om Sander te horen vertellen dat hij op de website van Buitenpaards heeft gekeken en ontdekt heeft dat wij eigenlijk collega's zijn. Sander coacht alleen niet met paarden maar met honden en schapen. Dan woon je eigenlijk zo dicht bij elkaar in de buurt en maak je door het werk van Michael kennis met Dogs in Control.

Delen is vermenigvuldigen

Met ingang van deze week zal onze paardenstal op de vrijdagen de thuisbasis en het werkterrein zijn van Paardenosteopaat Michael Hamerslag. Door extreme drukte en zijn grote plichtsbesef naar de paarden toe die zijn hulp nodig hebben, ziet Michael zich genoodzaakt zijn agenda efficiënter in te richten zodat hij zo min mogelijk cliënten hoeft teleur te stellen en zoveel mogelijk paarden kan helpen. Het liefst had Michael deze cliënten thuis ontvangen maar dat is helaas, praktisch en logistiek gezien, niet altijd mogelijk.